به نام خدا

در عصر حاضر ، سخن گفتن از حقوق زنان  امری طبیعی شده ، تا آن جا که اگر کسی کوچکترین  سخنی بر خلاف این مساله به زبان بیاورد به انواع تهمتها متهم خواهد شد . لکن ، آنچه به نظر می رسد از دیدگان نهان مانده است باید بیان شود . از همه خوانندگان محترم تقاضا دارم بدون هیچگونه تعصب و غرض این متن را مطالعه نموده و نظر واقع بینانۀ خود را بیان بفرمایند .

در پی گسترش نقش زنان در جامعه و پذیرش این قشر  در جوامع دانشگاهی ، حجم انبوهی از زنان تحصیلکرده در رشته های مختلف علوم  تربیت شده اند  که قطعاً متقاضی کار و اشتغال نیز هستند . حال باید اندیشید آیا برای نوع و نحوۀ مدیریت این قشر عظیم در جامعه هم فکری شده است یا نه؟

آنچه به تجربه اثبات شده این است که  بسیاری از زنان توانمند ما در عرصه های مدیریتی به خوبی ظهور یافته و درخشیده اند و منشا خدمات ارزشمندی بوده اند . ولی این موارد  تعدادی محدود را در بر می گیرد و  واقعیت این است که قدرت مدیریت در  زنان به مراتب ضعیف تر از مردان ظاهر شده است . هر چند منکر این هم نیستیم که بخشی از مردان نیز از قدرت مدیریتی خوبی برخوردار نیستند .

جالب است بدانید چندی قبل شهرداری تهران اقدام به برگزاری کلاسهای مدیریت خانه داری برای زنان تهرانی نمود . در طی آماری که  به دست آمد به طور میانگین تقریباً فقط 15% زنان تهرانی( به طور متوسط) از قدرت مدیریتی بالایی در امور خانه داری برخوردار بودند . و این آمار ربطی به تحصیلات آنها نیز نداشته است .

شگفت انگیز است که وقتی حرف از حقوق زن به میان می آید بلافاصله این امر به ذهن خطور می کند که زنان باید دارای تحصیلات دانشگاهی بوده و در مقام و مسئولیتی شاغل باشند .ولی آیا هیچ وقت اندیشیده ایم که این طیف عظیمی که در آینده گریزی از اعطای مسئولیتهای کلیدی به آنها نیست  دارای چه درجه ای از قدرت مدیریتی هستند ؟

آیا به آینده اجتماع خود اندیشیده ایم ؟و برای حل این مشکل چه تدبیری اندیشیده شده است؟

صرف فارغ التحصیل شدن از دانشگاه و .... آیا تضمین کنندۀ تواناییهای دیگری هم هست؟ اگر در رشته ای خاص تنها یک فارغ التحصیل  در کشور موجود باشد و اتفاقا از قشر زنان هم باشد آیا نباید دارای قدرت مدیریتی فوق العاده ای نیز باشد؟

برای رفع این مشکل باید چاره ای اندیشید وگرنه به نظر می رسد اگر در شرایط پذیرش و استخدام ها تجدید نظر شود بهتر از این باشد که دچار مشکلات عظیم زیربنایی در ادارات و جوامع باشیم .

به نظر می رسد ایجاد تشکلی قوی با هدفمندی رفع این مشکل  که حتی بتواند در سطح دولت تصمیم ساز باشد می تواند راه حل مناسبی باشد .