خدمت همۀ دوستان عزیز سلام عرض می‌کنم.                                              

امروز پس از مدتها فرصتی دست داد تا خاطرات چند سالۀ خود را در دانشکدۀ مجازی علوم حدیث مرور کنم. از شروع ترم دانش‌پذیری که به هیچ عنوان رؤیای پذیرفته شدن در آن  هم به ذهنم خطور نمی‌کرد تا امروز که تابستان 87 است و به عنوان دانشجو در آن مشغول به تحصیل هستم و بر این منت الهی به خود می‌بالم، خاطرات زیادی چه تلخ و چه شیرین را تجربه کردم.

دلهره روزهای ترم دانش‌پذیری، شور و شعف روزهای نخستین ترم اول، سخت کوشیها و یاریهای دانشجویان به یکدیگر، حک کردن خطوط جزوات بر ذهن و دل، گاه شکایتها و انتقادها و گاه تشکرات و قدردانیها همه برایم یاداور دورانی پر از عشق و انگیزه است. همۀ مشکلات و سختیها اکنون برایم به شیرینی وصف‌ناپذیری تبدیل شده است.

گاه نیز، تجربیات تلخی خاطرم را می آزارد ولی در نهایت  به این نقطه می‌رسم که همۀ اینها تلنگرهایی بوده تا در این مسیر از همه جهت خود را و پیرامون خود را بهتر بشناسیم تا درآینده همانطور که علم آموخته‌ایم معرفت نیز کسب کرده باشیم. همۀ تلخی ها و شیرینیهای این دوران چیزی نبود جز شناخت خود و اینکه بدانیم و فراموش نکنیم که در حین تحصیل معارف الهی باید اخلاق و رفتار خود را هم به اسوه های دینی خویش نزدیک تر کنیم . همدیگر را دوست بداریم ، صبور باشیم، به عقاید دیگران احترام بگذاریم، قدردان زحمات همدیگر باشیم و تا جایی که در توان داریم برای خدمت به دیگران تلاش کنیم وووو...... در صدر همۀ اینها ، نیتی پاک و بی ریا داشته باشیم. چرا که جز او چیزی برای انسان باقی نخواهد ماند .

کم صبریها و بی تابیهای دانشجویان عزیز جدیدالورود در روزهای اخیر، مرا به یاد دورانی می‌اندازد که شاید من و هم دوره ‌هایم نیز همین گونه در دلهره و اضطراب به سر می بردیم و شاید بخشی از خاطرات تلخی که گفتم ناشی از همین کم صبریها در موارد گوناگون باشد. در این مورد شاید اگر کمی بیشتر عمیق شویم، درک کنیم که موفقیت دانشکده، با وجود حجم کارهای زیاد مسئولین با تعداد بالای دانشجویان از سراسر جهان؛ اندکی همکاری و صبر ما دانشجویان را نیز می‌طلبد..هر چند انتقاد همیشه آزاد و سازنده است ولی با رعایت شرایطش انشاء الله سازنده تر خواهد بود. امیدوارم پس از گذشت سالهای تحصیل ، تغییر و تحولی که شایستۀ دانشجوی مکتب اهلبیت علیهم السلام است را در رفتار، گفتار و اندیشۀ خود به برکت آموزه‌های ارزشمند اسلام احساس کنیم.

در هر حال روزهایی که بر همۀ ما می‌گذرد در آینده‌ای نه چندان دور بر لوح خاطرات ما نقش خواهد بست. بکوشیم خاطرات ارزنده و شیرینی به یادگار بگذاریم و در پیشگاه الهی سرافراز باشیم .